Nieuwsbrief december 2015

Beste mensen,
dit is alweer de laatste nieuwsbrief van het jaar 2015, de tijd is hard gegaan en veel is er gebeurd het afgelopen jaar. Hierbij de laatste ontwikkelingen rondom het project. Ik zal het zoals u inmiddels gewend bent in hoofdstukken beschrijven zodat het wat overzichtelijker is.

Noodhulp 2015
In september zijn twee mannen begonnen met het maken van de stenen voor het huis dat gebouwd zal gaan worden namens Stichting Baobab Kids. Het hele huis was vorig jaar weg geregend . Het maken van de stenen verliep voorspoedig en na ruim vijf weken waren alle stenen gemaakt. Daarna kwam het proces van het maken van een oven zodat de stenen gebakken konden worden. Dat betekent dat een groepje mannen daar een dag en nacht bij moet zitten om het vuur gaande te houden, volgens Richard een lichamelijk zware klus. Nadat de stenen gebakken waren was het de bedoeling dat diegene waar het huis voor is, de stenen naar hun stukje land zouden gaan brengen. Daar kwam helaas de vertraging, want de man die geen baan heeft ondernam geen actie en de vrouw werkt bij ons in de keuken dus die had alleen tijd in de weekeinden. Daar zijn wat pittige gesprekken overheen gegaan, zeker om de man te motiveren. Na weken lijken nu eindelijk de stenen op de plaats van bestemming te komen. Wij vinden het erg jammer dat het zolang heeft moeten duren, we hadden graag einde van dit jaar klaar willen zijn. Er was nog een ander huis dat afgemaakt moest worden. Hier moest alleen een muur wat hersteld worden. Dat wordt deze week afgemaakt. Door omstandigheden is daar ook vertraging in opgelopen.

Daycare
Na de zomervakantie zijn we weer van start gegaan met de daycare en er was een grote groep nieuwe kinderen. In het begin moesten zij erg wennen, we zagen dat sommige kinderen niet gewend waren om naar het toilet te gaan en deze lieten hun broek zakken en deden hun behoefte waar ze wilden. Inmiddels zijn we al een paar maanden verder en de kinderen kennen nu de gewoontes van het project en gaan nu netjes naar het toilet en wassen hun handen als ze klaar zijn. Veel kinderen waren erg snel moe omdat het lange dagen zijn, maar na een aantal weken ging dat goed en nu zitten ze in het ritme van de daycare. De kinderen vinden het leuk om naar de verhalen te luisteren van de juffen en ze zijn bezig met het aanleren van de getallen en letters. Sinds een aantal weken wordt er wat meer aan creatieve activiteiten gedaan zoals het maken van loombandjes, verven en het vouwen en plakken met gekleurde blaadjes. De uitdaging ligt voor Richard en mij om het personeel actief te houden. Soms is er een duidelijk verschil in mentaliteit tussen hoe en hoe vaak wij de activiteiten uitgevoerd willen zien en hoe de leraressen dat zien. We hebben wel wat pittige gesprekken op zijn tijd met het personeel en als deze dan zijn geweest gaat het weer een tijdje goed, maar een uitdaging blijft het! Een verhaal waar ikzelf trots op ben wil ik graag met u delen. Het betreft een gehandicapt jongentje van zeven jaar, zijn naam is Hoessein. Hij kon niet lopen en is incontinent. Inmiddels heeft hij al wat operaties ondergaan en is lopen mogelijk geworden. Nog niet zoals een gezond mens loopt, hij gebruikt een rollator en kan alleen korte stukken lopen. De lange stukken zit hij op de rug van zijn moeder. Zij kwamen eind september naar het project voor hulp of ik hem kon helpen bij zijn handicap doormiddel van oefeningen te doen. Eigenlijk zei ik in eerste instantie nee omdat we hard bezig zijn om geld bij elkaar te krijgen voor het revalidatiecentrum. Als dit gerealiseerd is dan kan hij komen voor oefeningen, maar hij raakte mijn hart zo met zijn glimlach, ik dacht laat hem maar komen voor twee keer per week en dan kan ik wat activiteiten met hem doen. Hij kwam de volgende dag met zijn moeder en uit een gesprek bleek dat hij zo graag naar school wilde net zoals zijn vriendjes. Dit kon niet vanwege zijn slechte lopen en incontinentie en anders zou hij naar een speciale school moeten. Deze is ten eerste ruim 5 kwartier lopen is en dan moeten ze ook nog eens 50 euro betalen voor drie maanden. Lijkt voor ons niets, maar hier is het veel als je gemiddeld 16 euro per maand verdiend. Ik dacht: het is een slim jongentje, dus waarom kan hij niet naar een overheidsschool? Wij zijn samen naar de dichtstbijzijnde school gegaan, ruim 10 minuten lopen vanaf hun huis en gevraagd wat de mogelijkheid is om hem toch naar school te laten gaan. We voelden veel weerstand in de gesprekken met de hoofdmeester, deze stuurde aan op de speciale school. Ik heb toch mijn tegen argumenten aangegeven en ik heb diverse leraren die bij het gesprek aanwezig waren kunnen overtuigen en daardoor is de hoofdmeester overstag gegaan en nu gaat Hoessein vijf dagen in de week naar de overheidsschool en wij kopen luiers voor hem zodat hij geen last heeft van incontinentie. Het is een blij en dankbaar kind en we zien hem nog 1 keer per week bij het project zodat ik nog oefeningen met hem kan blijven doen. Richard was verbaasd dat het me gelukt is, omdat de overheidsscholen liever geen gehandicapte kinderen hebben omdat ze geen ruimte hebben om deze kinderen te begeleiden. De klassen zitten ook overvol. De klas waar Hoessein nu in zit heeft 100 leerlingen en twee juffen.
Helaas hebben we de zeven schoolkinderen die naar een privé school gingen vanwege financien van school moeten halen. Dit was een apart project buiten de daycare om , om getalenteerde kinderen een extra kans te geven . De donateur stopte ermee en we konden geen nieuwe donateur vinden. Daarbij is het schoolgeld ook enorm omhoog gegaan. De kinderen zijn nu weer aan het leren binnen een overheidsschool en het gaat ze goed. Het gaf ons het inzicht dat we ons zoveel mogelijk met ons eigenlijke doel bezig moeten houden, de daycare en het revalidatiecentrum dat we willen bouwen.
Goed nieuws, we hebben sinds twee weken elektriciteit bij ons project, het heeft wel wat lang geduurd want we hebben de aanvraag in juli 2013 gedaan.

Kliniek
Eén keer per maand is het project geopend voor de gemeenschap om met allerlei lichamelijke problemen te komen. Samen met mijn vriendin, verpleegkundige Margreet, probeer ik dan zoveel mogelijk te helpen . Soms verwijzen we door naar een ziekenhuis. De klinieken lopen goed, ze worden druk bezocht en we merken in de klinieken ook hoe slecht het in Malawi zelf gaat. Veel mensen die 1 of 2 keer per dag eten, ondervoeding bij kinderen, slechte hygiëne waardoor diverse lichamelijke problemen. Waar Margreet en ik altijd verbaasd over zijn is dat men vaak wel naar de lokale kliniek gaat, maar daar slecht wordt geholpen of ze krijgen alleen paracetamol of een anti biotica kuurtje maar dan is het probleem iets geheel anders. Malaria tabletten geven terwijl er geen malariatest gedaan is. Mensen worden vaak ook weg gestuurd omdat de juiste medicatie niet aanwezig is en er wordt dan gezegd dat moet je maar kopen bij de apotheek en de mensen hebben dan vaak niet het geld om dit te kopen dus gaan met lege handen naar huis.

Donaties
In de maanden november/december hebben we twee mooie donaties ontvangen . We hebben van Dick en Natasja Makelaar een doos vol leerzaam speelgoed,schoenen en boeken mogen ontvangen voor de kinderen, onze dank hiervoor.
Verder had Dick Makelaar een sponsor gevonden die zaden wilde doneren voor de mensen hier om te zaaien en te oogsten zodat ze hiervan kunnen gaan eten en als de oogst goed uitkomt kunnen ze volgend jaar opnieuw zaaien. Het is in totaal 10kg zaad. Wij willen de organisatie Zaden voor voedsel bedanken voor het mooie gebaar en binnenkort gaan we de zaden uitreiken aan de mensen die een stuk grond hebben om het te verbouwen en het hard nodig hebben. Hier gaat altijd een proces aan vooraf, want eerst is er een lijst samengesteld met de chief van het gebied welke mensen hiervoor in aanmerking komen en dan kunnen we het gaan uitreiken. Sommige zaden zijn onbekende groentes voor hier, dus Dick heeft alles opgezocht hoe te poten en het onderhoud hiervan. Richard en Kenneth(de man van Margreet) zullen deze kennis aan de mensen overbrengen in Chichewa. Wilt u meer lezen wat zaden voor voedsel doet, kijk op www.zadenvoorvoedsel.be

Malawi
Hoe gaat het hier in Malawi? Het gaat slecht. Van alle jaren dat ik nu in Malawi ben is dit de moeilijkste en zwaarste tijd, zowel voor mij als westerling als voor de Malawianen zelf. We hebben te maken met een hongersnood, veel mensen die maar 1 keer per dag eten. De stroomvoorziening is erg slecht, we waren wel gewend dat de stroom een paar keer per week eraf ging voor twee of drie uurtjes,maar nu is het gerust 12/13 uur per dag dat we geen stroom hebben. Het is voor de winkeliers een hard gelach want ze moeten hun producten ook vers zien te houden en dit lukt wel met een generator, maar niet voor zoveel uren. We hebben al twee keer gehad dat we met een boodschappen wagentje bij de kassa kwamen en de generator stopten er ook mee dus dan kan je naar huis zonder de boodschappen. Watervoorziening blijft wisselend, over het algemeen in Blantyre is het wel goed, maar in andere gebieden weer niet. Gezondheidszorg gaat achteruit in het lokale ziekenhuis en overheidsziekenhuis: medicatie die al langere tijd niet aanwezig is. De mensen die geld hebben kunnen nog wel goede zorg krijgen,maar verder is het veel bidden zoals velen hier doen dat het goed afloopt als je ziek bent. Om een klein voorbeeld te geven, pas had een kindje van het project een muntstuk in geslikt wat vast zat in zijn keel en dit moest eruit gehaald worden. Ze kwamen aan op zondagmiddag en hij werd uiteindelijk dinsdag in de loop van de dag pas geholpen, heel verdrietig. Het onderwijs word per 2016 ook duurder ze betalen nu zo’n 7 euro per drie maanden en dit zal per januari 2016 ongeveer 14 euro worden. Er wordt verwacht dat er toch wel veel ouders zijn die dit niet kunnen bekostigen, dus vroege schoolverlaters en daar krijg je automatisch weer andere problemen van zoals vroeg trouwen, vroeg zwanger, alcoholmisbruik en buiten rondhangen.
Ik moet zeggen dat het veel tanden bijten is en ik heb vaak gedacht: “Ik ga terug naar Nederland” maar dat voelt ook niet als de oplossing. Ik zie en voel dat we zoveel mensen weer een steun in de rug zijn en helpen en daar kan ik dan toch weer kracht uithalen om door te gaan.
Ik hoop dat u door het lezen van mijn verhaal Stichting Baobab Kids wilt blijven steunen en bent u nog geen donateur en wilt u ons steunen dan bent u van harte welkom als donateur. Voor de juiste gegevens kunt u kijken op www.baobabkids.nl Mocht u verder nog leuke activiteiten weten om Stichting Baobab Kids te ondersteunen dan lezen wij graag van u, ons email adres is: info@baobabkids.nl. Ter informatie wil ik u nog meegeven dat op 6 februari 2016 weer een sponsorloop zal zijn binnen Plantenkwekerij Leo Ammerlaan in Bleiswijk. Een gedeelte van de opbrengst zal gaan naar Stichting Baobab Kids. Degene die deze sportieve uitdaging aan willen gaan: een loop in de kas en een steentje willen bijdrage schrijf u alvast in voor de loop. Website: www.leoammerlaan.nl/loop 
Verder willen wij iedereen heel hartelijk bedanken voor het steunen van de Stichting Baobab Kids in het jaar 2015.Wij wensen iedereen fijne feestdagen en een gezond 2016 toe.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.