Baobab Kids nieuws juni 2015

Noodhulp:

Na de laatste nieuwsbrief hebben we geen huizen meer hersteld. Er staan er nu nog drie op het programma om te herstellen. De bewoners zijn nu zelf stenen aan het maken en als deze gebakken zijn kunnen de gevallen muren met hulp van ons hersteld worden. Doordat er voldoende geld over is voor meer hulp gaan we 1 gezin ondersteunen met het opbouwen van een woning omdat hun gehele huis is omgevallen. Ze wonen nu tijdelijk in het huis van een zus maar deze wil hun het huis uit hebben. Verder zijn er ook organisaties bezig met het herstel van sommige woningen. Wat betreft de overheid is het voor ons niet duidelijk wat deze doet om te helpen.

Daycare:

Het is een wisselende periode geweest voor het project. De periode voordat ik naar Nederland vertrok verliep het allemaal erg positief binnen de daycare. De kinderen waren blij en leerden veel van de leraressen, er werd voorgelezen, getekend, gezongen en letters/nummers aangeleerd. We hebben op een leuke manier een paasontbijt gehouden voor alle kinderen en personeel. We hadden lekkere dingen voor het ontbijt gehaald, een chocolade ei voor iedereen en de kinderen hadden een tekening gekleurd en deze hadden we opgehangen. Iedereen genoot zichtbaar van de lekkernijen. Tijdens mijn verblijf in Nederland zijn dingen helaas wat minder goed uitgevoerd en zijn mensen wat achterover gaan hangen.Ze lieten de kinderen veel buiten spelen en deden weinig meer aan de activiteiten. Hierdoor was het moeilijk om er nog de structuur aan te geven die ze juist zo goed beheersten. Bijvoorbeeld met naar toilet gaan, gaat normaal goed, de kinderen worden onder begeleiding naar het toilet gebracht en geholpen en de vrijwilligsters laten de kinderen na toilet gebruik de handen wassen. Niets van dit alles zei Richard, ze waren weer op verschillende plekken aan het plassen zoals ze het hier in het begin deden. Richard heeft een hartig woordje met alle medewerkers en vrijwilligsters gesproken. Het was na dat gesprek wel iets beter maar nog lang niet zoals het was. Bij mijn terugkomst is mijn mond open gevallen: wat is hier aan de hand? Dit is niet het project dat ik vijf weken geleden heb achtergelaten. Het heeft me veel slapeloze nachten gekost en ik heb eerst een week geobserveerd en afgelopen maandag met de vaste werknemers gesprekken gehad en daarna nog een algemeen gesprek met de vrijwilligers en vast personeel en duidelijk gemaakt dat bepaalde zaken niet kunnen en dat we hier werken als een team en niet om elkaar dwars te zitten. Dat gebeurde te veel: roddelen, lelijke woorden naar elkaar zeggen. Ik heb duidelijk verteld wat er van hun verwacht wordt en dat we hier met zijn allen voor de kinderen bezig zijn en niet om elkaars leven zuur te maken. Het heeft tot nu toe als resultaat dat het weer terug is naar het oude niveau en dat men weer op een normale manier met elkaar communiceert. Misschien als lezer zult u denken: “willen wij dit weten?” Ik ben van mening dat het niet goed is om alleen maar te schrijven dat alles goed gaat want dat is niet zo. Zo krijgt u ook beeld dat het altijd een uitdaging is en zal blijven om dingen positief draaiend te houden.

Verder nog meer verdrietig nieuws bij mijn terugkomst. De schizofrene jongen waar ik u eerder over schreef is nu ruim drie weken geleden in psychotische toestand weg gelopen omdat zijn zus hem al langere tijd dagelijks mishandelde met een stok en ze geen medicatie meer voor hem heeft gehaald in het ziekenhuis. Hij is weer erg psychotisch is geworden. De zus geeft duidelijk aan: je kunt hem meenemen maar dan zal je hem zelf in huis moeten nemen want ik doe het niet meer…. Wat is het toch oneerlijk verdeeld in Nederland zou je hem nog naar een opvang kunnen brengen maar hier ben je lot overgeleverd, het is een lastige situatie.

Muur:

Richard is in de weken dat wij in Nederland waren druk bezig geweest met de metselaars om een mooie muur te maken voor het tweede stuk grond waar we in de toekomst graag een revalidatiecentrum willen bouwen voor kinderen met een geestelijke en lichamelijk beperking.

Dit is hard nodig want er komen nu al met regelmaat mensen aan de deur die vragen om hulp en dan komen moeders met gehandicapte kinderen op hun rug naar me toe maar ik kan ze helaas nog niet helpen. De muur is mooi geworden en de afbakening is nu duidelijk, zie bijgaand foto’s met de opbouw en het resultaat. Door de bouw van deze muur hebben we weer veel mensen kunnen helpen om geld te verdienen want vrouwen hebben zand gebracht en water en de mannen hebben gebouwd.

Breiclub:

Sinds april hebben we een brei club op de maandagmiddag nadat de kinderen naar huis zijn, Deze wordt begeleid door Jean Pollard, een kennis uit Engeland. Zij brengt zelf wol mee en breipennen had ik zelf gedoneerd gekregen en zij heeft waar een tekort was de rest van de breipennen aangevuld. Het is echt een succes, de vrouwen zijn erg enthousiast en hebben al van alles gebreid zoals mutsen, sjaals, tasjes, truien voor de kinderen Fijn om te zien dat het een geslaagde actie is. Zij zal dit tot augustus 2015 blijven doen en zal dan weer vertrekken naar Engeland.

Kliniek:

De kliniek is een succes al zou ik liever schrijven dat het niet nodig is. De gezondheidszorg is slecht in dit gebied, er is wel een lokaal ziekenhuis maar daar hebben ze vaak geen medicatie of geven ze de mensen vaak paracetamol of antibiotica terwijl er vaak hele andere problemen spelen. De mensen hebben vaak geen geld om naar het grote overheidsziekenhuis te gaan in de stad dus problemen worden vaak laat of niet gezien. We zien dat de hulp hard nodig is. We hadden vorige maand 165 volwassenen en kinderen die kwamen en afgelopen vrijdag waren dit er 170 en dan is het in een beperkte tijd van 8.30 uur tot 13.00 uur omdat we in de middag lesgeven, dus het best even aanpoten, maar het geeft wel voldoening als je deze mensen weer hebt kunnen helpen of adviseren.

Overig:

Tenslotte wil ik nog laten weten dat er in mijn afwezigheid eindelijk een elektriciteitspaal is neergezet. Tsja, het zal Malawi niet zijn: nu zijn de elektriciteitskabels op dus nu moeten we daar weer rustig op wachten. De aanvraag loopt al sinds juli 2013 dus geduld is een schone zaak.

Op 10 juli 2015 zal er een vrijwilligster uit Nederland ons team komen versterken haar naam is Jesse Roemer, zij doet de opleiding PABO, Jesse zal blijven tot 4 augustus. Wij zijn hier uiteraard erg blij!

Verder is het inmiddels winter geworden in Malawi en de avonden en ochtenden zijn echt koud en soms rond de 5 graden en dat is echt wel koud zo zonder verwarming dus elkaar maar warm houden en onder de dekens kruipen. Gelukkig valt het overdag mee en hebben we een lekkere zon en ruim 20 graden.

Ik hoop dat u na het lezen van deze nieuwsbrief weer enthousiast bent geworden over de werkzaamheden die wij hier verrichten in Malawi. Dit alles zou niet mogelijk zijn geweest zonder uw steun en daarom hoop ik dat u ons wilt blijven steunen. Zoals ik al eerder vertelde willen wij graag verder bouwen en zijn wij op zoek naar donateurs die ons willen ondersteunen om ons revalidatiecentrum te kunnen bouwen. De kosten zijn ruim 7.500 euro. Dus denkt u ik wil hier graag aan bijdragen dan kunt u de gegevens vinden op onze vernieuwde website. Hebt u nog vragen of opmerkingen dan kunt u altijd een email sturen naar info@baobabkids.nl

Vriendelijke groetjes van:

Richard en Esther.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Ik accepteer de Privacy Policy

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.