Nu al vooruitgang zichtbaar

Sinds 18 augustus 2014 zijn Chikondi, ons zoontje, en ikzelf weer terug in Blantyre. We zijn  vier maanden in Nederland geweest.  Nu kon ik eindelijk na al die maanden met mijn eigen ogen gaan zien hoe alles draait. Ik moest nog even geduld hebben want het was vakantie, dus geen kinderen bij het project. Op 28 augustus kregen we bezoek van de familie Schilt uit Nederland. Zij kwamen met 13 personen . Om het project wat beter uit de verf te laten komen, hadden we gevraagd om die dag naar het project te komen en deze boodschap was goed aangekomen want bijna iedereen was gekomen. Ik had zelf de eer om de kinderen in de ochtend al te mogen zien in de daycare. Het was voor mezelf een emotioneel moment want nu kon ik de kinderen zien en wat voor veranderingen er hadden plaats gevonden met deze kinderen. Ik heb mezelf meerdere malen verbaasd over het feit dat ze al zo goed Engels kunnen spreken en zingen, kleuren en vormen kunnen benoemen. Ze hadden zelfs een liedje ingestudeerd om Chikondi en mij welkom te heten. Een ander opvallende activiteit is dat de kinderen nu onder begeleiding van vrijwilligers naar het toilet gaan. Voorheen lieten ze het maar gaan en gingen de kinderen naar het “toilet” wanneer ze moesten gaan, nu weten ze ook dat ze handen moeten wassen na het toilet, want anders hebben ze een grotere kans op diarree, met uitdroging als gevolg. Het was mooi om te zien dat de kinderen zo genieten van de buitenspeelmaterialen.

Vanaf 8 september 2014 zijn we weer volledig geopend. De eerste week was pittig en vol verrassingen. Eén van de leraressen kwam dinsdag vertellen dat ze een andere baan had gevonden en dat ze hier meer ging verdienen. Heel begrijpelijk is dat je hiervoor kiest maar voor ons uiteraard jammer want iedereen was net aan elkaar gewend wat betreft samenwerking . Ondanks dat ze een contract heeft waarin duidelijk staat dat ze 1 maand opzeg termijn heeft, lijkt dit niets te betekenen, want de volgende dag kwam ze niet meer opdagen en bleek ze al bij haar nieuwe werkgever te zijn gestart. Dezelfde dag kwam de vaste vrijwilligster van drie keer per week niet opdagen en we kregen via andere dames te horen dat ze niet meer wilde komen, om onduidelijke redenen. Wij hebben nog wel gevraagd of ze nog naar ons toe wilde komen om het toe te lichten, maar helaas tot op de dag van vandaag niets meer vernomen. Welkom in Afrika. Ik was zelf erg boos en teleurgesteld dat mensen je zo kunnen laten zitten, maar goed niet te lang treuren en toevallig of het zo moest zijn kwam er een dame naar het project om een open sollicitatiebrief te geven en deze vrouw zag er vriendelijk uit, dus we hebben haar woensdag gebeld of ze tijd had voor een kort gesprek en ze kwam gelijk omdat ze al een tijd werkeloos was. Het gesprek verliep positief en de andere lerares heeft haar gesproken en we waren het er over eens om haar aan te nemen en nu gaat ze het proberen, drie maanden proeftijd. Tot nu toe lijkt het een positief besluit want donderdag was het gelijk een stuk rustiger en de kinderen wisten ook waar ze aan toe waren.

Behalve een nieuwe lerares hebben we nu meerdere vrijwilligers aangenomen en dat is voor de leraressen beter want deze vrouwen helpen o.a. met naar het toilet begeleiden, eten uitdelen, schoonmaken en ondersteunen bij de creatieve activiteiten.

De aanmeldingen van kinderen blijven wel komen, dus dat maakt het er niet gemakkelijker op want we zitten momenteel vol en er staan en nu een aantal op de wachtlijst. Toch van de week nog een uitzondering gemaakt van een jongentje van net drie jaar want hij is te klein voor zijn leeftijd, slechte haargroei en een veel te dikke buik. Zijn moeder geeft aan dat ze wel al meerdere malen naar het ziekenhuis is geweest voor een andere voeding want nu is het te eenzijdig, maar tot nu toe geen resultaat, dus deze jongen hebben we een plaats geboden en moeders komt vrijwilligerswerk doen.

Vorige week dinsdag liep ik samen met Richard rond het hek en zag daar een gehandicapte jongen zitten, met vliegen om hem heen. Ik kon het niet laten om hier heen te gaan en te kijken hoe en wat. Het betreft hier een jongen van 14jaar zijn naam is Richard en is 1 van een tweeling. Een paar jaar geleden is hij geopereerd en nu kan hij weer lopen, maar praten kan hij bijna niet en daarom gaat hij niet naar school en zit de gehele dag voor of in huis terwijl zijn tweelingzusje naar school gaat. We hebben nu afgesproken dat hij twee keer per week naar ons toe komt om oefeningen te doen zowel lichamelijk als geestelijk, ik denk dat er een hoop te verbeteren is, maar dat het aan geld en kennis ontbreekt hoe met hem om te gaan. Zijn moeder was zelf naar een kerk gegaan waar ze hem mogelijk verder konden helpen omdat hij niet zou horen, nou dat laatste is totaal niet waar, want hij reageert goed op zijn naam en kan de korte opdrachten die we hem geven goed uitvoeren en hij geniet van voetballen is ons duidelijk geworden, mooi!

Nu in week twee zijn we begonnen met het onderwerp tandenpoetsen want vele kinderen doen dit niet thuis want er is geen geld voor een tandenborstel en tandpasta, tsja voor ons zo normaal maar voor deze kinderen niet, wat vonden ze het prachtig om hun eigen tandenborstel te krijgen, met hun eigen naam erop, echt genieten om zulke blije en enthousiaste gezichtjes te zien.

Ik zal maandelijks de kinderen gaan wegen en meten zodat we goed in beeld krijgen hoe het de kinderen vergaat en de moeders kunnen altijd komen met andere medische vragen en hopelijk kan ik dit goed beantwoorden of doorverwijzen naar het ziekenhuis

Vorige week donderdag bij Social Welfare geweest omdat we wel geregistreerd zijn, maar nog steeds geen officieel document hebben gekregen. Richard is drie maanden geleden al geweest om dit in orde te maken en ze zouden nog langs komen om het project nogmaals kritisch te bekijken, maar nooit geweest, dus geen haast blijkbaar. We hebben nu afgesproken dat ze woensdag naar het project zullen gaan komen wat we doen en wat er nog evt. verbeterd kan worden om het certificaat in handen te krijgen.

A.s vrijdag zal het lesgeven van Margreet Schilt van start gaan. Zij zal maandelijks bij het project komen om les te geven over diverse takken van de gezondheidszorg zodat mensen al zelf bepaalde handelingen kunnen uitvoeren voordat ze naar het ziekenhuis gaan of juist dingen sneller signaleren zodat ze eerder naar het ziekenhuis zullen gaan. Dit lesgeven is voor volwassenen en zal plaats vinden op vrijdag nadat de kinderen naar huis zijn. Dit alles doet Margreet op vrijwillige basis dus daar zijn we haar dankbaar voor.

Zoals u kunt lezen zijn we volop in beweging met verschillende activiteiten. Zonder uw steun was dit niet mogelijk geweest en daar zijn we u zeer dankbaar voor. Om het project draaiende te blijven houden zijn wij nog hard op zoek naar  vaste donateurs.

Om u een inzicht te geven in wat  het kost om de daycare draaiende te houden:

Reken op zo’n 600 euro per maand, daarvoor zijn 9 werknemers aan het werk, allen uit Malawi. Denk aan leraressen, koken, schoonmaken, bewaking voor dag en nacht, manager algemeen en een tuinman. Verder krijgen van dit geld 40 kinderen + de vrijwilligers en het personeel twee maaltijden per dag.

Van vaste donateurs krijgen we nu rond de 225 euro per maand en gelukkig zijn er nog andere schenkingen en acties waarmee er geld binnen komt.

Zo was er laatst iemand die een groot feest gaf voor zijn verjaardag en al het geld dat hij cadeau kreeg doneerde aan Stichting Baobab Kids: 900,00 euro werd er opgehaald, super!

Spreekt het  project u aan en draagt u het een warm hart toe en wilt u dat deze kinderen zich zo positief kunnen blijven ontwikkelen, zowel geestelijk als lichamelijk ,wordt donateur. Helaas hebben we geen automatische incasso tot zover, dus u zult het zelf in werking moeten stellen wat betreft een maandelijkse bijdrage en u kunt ook per email contact opnemen met onze penningmeester Jeannet Noordermeer u kunt haar een mailtje sturen via info@baobabkids.nl

Omdat de stichting een ANBI is kunt u  een contract met ons aangaan zodat u de giften van de belasting af kunt trekken, zie ook de website

Vanuit een zonnig Blantyre (Malawi) de vriendelijke groetjes van:

Richard en Esther.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.